Recenzja: "Jak pisałem powieść kryminalną (w tym biednym kraju)" Krzysztof Jaworski

8/18/2025

Recenzja: "Jak pisałem powieść kryminalną (w tym biednym kraju)" Krzysztof Jaworski

 Proza / literatura piękna

"Jak pisałem powieść kryminalną (w tym biednym kraju)"

Krzysztof Jaworski

W tym biednym kraju.

Uwaga! Jak podają najnowsze informacje. Wczoraj w godzinach popołudniowych Powiślem wstrząsnęła wieść o makabrycznej zbrodni, popełnionej w domu nieopodal wiaduktu mostu Poniatowskiego. Z naszych doniesień wynika, że w mieszkaniu miała przebywać sześcioosobowa rodzina: ojciec, matka, trzy córki i syn. Mówi się, że mężczyzna miał wyjść o szóstej rano do pracy, po czym wrócić do miejsca zamieszkania chwilę po godzinie ósmej rano. Mimo natarczywego pukania nie mógł wejść do domu. Przypuszczając, że w mieszkaniu może nikogo nie być postanowił przyjść później, a wtedy sytuacja powtórzyła się ponownie. Tym razem jednak wszczął alarm i poszedł po stróża, który miał mu pomóc w wyłamaniu drzwi. Chwilę później jego oczom ukazał się makabryczny widok leżącej w kałuży krwi żony, zamordowanych w łóżku córek oraz brak syna.

Czy wiedziałeś, że 23 grudnia 2024 roku, nakładem Wydawnictwa Biuro Literackie ukazała się nieco ekscentryczna proza? Jej tytuł, to “Jak pisałem powieść kryminalną (w tym biednym kraju)”, autorem jest Krzysztof Jaworski.

Krzysztof Jaworski urodził się w 1966 roku (59 lat), jest poetą, dramaturgiem, prozaikiem, literaturoznawcą, scenarzystą, a także profesorem na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zadebiutował w 1988 roku. Jego twórczości ukazały się w polskich czasopismach, między innymi, w takich jak: “Twórczość”, “Dialog”, a także w zagranicznych, między innymi w: “Better”, Forklift”. Jest twórcą książek poetyckich, monografii naukowych i prac edytorskich. Wiersze i opowiadania spod pióra autora można znaleźć w wielu antologiach i wyborach poezji również za granicą.

Czy jesteś gotowy na poznanie prawdy, która wywróci Twoje życie do góry nogami? Masz ochotę na szaloną podróż po świecie, gdzie zło czyha za każdym rogiem? Tak całkiem bez litości, spokoju, pewnego alibi. Tylko Ty i Ono w piekielnych odmętach świata.

“Przed użyciem wstrząśnij. Po użyciu… nie zapomnij złapać oddechu.”

“Jak pisałem powieść kryminalną (w tym biednym kraju)” Krzysztofa Jaworskiego to proza, którą można podzielić na dwie części. Pierwsza, która jest o niczym, to po prostu jeden wielki zlepek przypadkowych słów i druga, która została poświęcona zamachom samobójczym i samobójstwom w różnych latach, od początku stycznia do końca grudnia. Autor postanowił zrobić sobie kalendarz samobójstw na cały rok. Tym samym wprowadza czytelnika w podłą, depresyjną atmosferę. Nic tylko skakać z radości najlepiej z mostu.

Czytanie tej książki było niczym pokonanie drogi usłanej kolcami. Niby da się, ale już po chwili cierpienia odechciewa się. Zastanawia mnie, jak wyglądały kulisy powstania tego utworu. Co skłoniło autora do wypuszczenia czegoś takiego na światło dzienne. Co chciał tym osiągnąć? Co te “arcydzieło” miało wnieść do życia czytelnika oprócz tego, że autor dobitnie na każdym kroku daje znać, że szukał inspiracji na napisanie powieści kryminalnej W TYM BIEDNYM KRAJU. Kraju, o którym nie sposób zapomnieć, gdyż średnio co kilka zdań Pan Krzysztof nadmienia o tym, jak bardzo on jest ubogi.

Lektura została poprowadzona w narracji pierwszoosobowej w chaotycznym stylu. Napisana topornym piórem, nad którym trzeba skupić się, którego wcale nie chce się czytać, które irytuje i zniechęca do dalszego czytania wypocin autora.

Postaciami są o dziwo ludzie z krwi i kości. Przedstawieni zostali często w ostatnich, albo prawie ostatnich momentach swojego życia, w momencie próby popełnienia samobójstwa. Nic o nich nie wiemy, oprócz tego, w jaki sposób chcieli (albo i tego dokonali) się zabić. Dość “oryginalnie”, nie powiem.

Podsumowując: Dawno nie czytałam tak bardzo ekscentrycznej, odbiegającej po całości od mojego gustu literackiego książki. Dawno też nikomu tak szybko nie udało się mnie zniechęcić do lektury. Przedstawiam Wam kandydata do najgorszej książki roku - Pan Krzysztof Jaworski i jego “twórczość” “Jak pisałem powieść kryminalną (w tym biednym kraju)”. Zdecydowanie nie polecam. Szkoda pieniędzy, zachodu i czasu na coś takiego.

Tytuł: "Jak pisałem powieść kryminalną (w tym biednym kraju)";
Autor(ka): Krzysztof Jaworski;
Gatunek: proza / literatura piękna;

Ilość stron: 136;

Data premiery: 23.12.2024 r.;

Wydawnictwo: Biuro Literackie;

Moja ocena: 1/10.

Czytaj więcej »

Recenzja: "Transmigracja" Radosław Wiśniewski

5/04/2025

Recenzja: "Transmigracja" Radosław Wiśniewski

 Literatura piękna

"Transmigracja"

Radosław Wiśniewski

Hej przygodo!

Już na pierwszy rzut oka było widać, że ta potężna fala kieruje się wprost na nas. Instynktownie, próbując się uchronić przed nią, chowam głowę pod nadburcie. Chwilę później czuję potężny ból w okolicach głowy, a następnie potworne szarpnięcie. Jakaś potężna siła wymywa mnie ku rufie, a następnie przerzuca przez nadburcie i tym oto takim sposobem z ogromnym pluskiem, ląduję w wodzie. Mimo wołającego o pomoc krzyku nikt mnie nie jest w stanie usłyszeć. Widzę oddalający się statek. Momentalnie moje szanse na znalezienie mnie żywej bądź martwej są bliskie zera. To koniec. Jestem pośrodku niczego, zdana na siebie i na łaskę, albo niełaskę żywiołu.

Czy wiedziałeś, że w 2019 roku, nakładem Wydawnictwa j, Jacek Bierut, swojej premiery doczekała się ta niecodzienna, osadzona między innymi na nieznanych wodach powieść przygodowo-teologiczno-filozoficzno-duchowa? Jej tytuł to “Transmigracja”, autorem jest Radosław Wiśniewski.

Wydawnictwo j zostało powołane w 2018 roku. Choć nie są typowym wydawnictwem, to nieustannie pracują nad realizacją wyznaczonego planu wydawniczego i publikacją coraz to nowszych twórczości. Nie są także internetowym dziennikiem literackim, chociaż często za takowy są uważani. Ich celem jest przede wszystkim edukacja.

“Transmigracja” to powieść pokazująca obraz od dzieciństwa, przez młodość, po podróże te małe i te duże, a kończąc na poszukiwaniu odpowiedzi na coraz to nowsze pytania. To także powrót do lat dziewięćdziesiątych, moc wspomnień, przygód, konsternacji, czas na medytację. Ta autobiografia została poprowadzona na wielu płaszczyznach. Jest to właściwie historia o tym, jak ewoluowała współczesna Polska do momentu, w którym znajdujemy się obecnie. Jak doszło do tego, że czasy zmieniły się, ale ludzie już nie, aż w końcu skuteczne sposoby jak przetrwać w tym chaosie.

“Transmigracja” Radosława Wiśniewskiego, to dość ciężka w odbiorze powieść łącząca w sobie, między innymi humor, dramat, groteskę.

Czytając książkę, czułam lekką dezorientację, niezrozumienie pomieszane z narastającą ciekawością. Dla osoby, która nigdy nie miała bezpośredniej, ani tej niebezpośredniej styczności ze zbiornikami wodnymi, ani też ze wszystkim, co jest z nimi związane, odbiór lektury jest nieco utrudniony. Autor stosuje fachowe słownictwo, którego znaczenie, umiejscowienie - w przypadku budowy środka transportu wodnego - musiałam sprawdzać na bieżąco w Internecie, aby wiedzieć, o czym tak naprawdę czytam.

Sama w sobie fabuła jest subtelnie wielowątkowa, dynamiczna. Niestety w połączeniu z ciągłymi nagłymi zwrotami akcji i dość obszernymi opisami, tworzy się odbierający radość z czytania chaos. Brakowało mi zorganizowania, płynniejszych przejść między wątkami.

Poprowadzona została w narracji drugoosobowej, to znaczy, że czytelnik oprócz tego, że jest odbiorcą tekstu, to jeszcze jej głównym bohaterem. Uważam, że to szalenie intrygujące zjawisko, być w centrum bieżących i nadchodzących wydarzeń.

Napisana stosunkowo lekkim piórem, które na ogół czyta się dobrze. Na ogół, ponieważ na swojej czytelniczej drodze napotkałam małe trudności w postaci wyszukanego słownictwa, o którym też wspominałam wyżej.

Postaciami są ludzie dopiero rozpoczynający swoją życiową podróż, ale i też ci, którzy posiadają już jakiś bagaż doświadczeń. Autor konkretnie nakreślił ich pod względem fizycznym oraz psychicznym. Wiadomo, z kim mamy do czynienia. Mimo wszystko z żadną z postaci nie potrafiłam nawiązać nici porozumienia, być może wynika to z różnicy pokoleń.

Podsumowując: “Transmigracja” Radosława Wiśniewskiego, to bardzo klimatyczna, urozmaicona powieść, która na samym początku prawie skutecznie mnie do siebie zniechęciła, aby następnie odrodzić się, jak feniks z popiołów i trochę zmienić moje zdanie o niej. Nie jest to prosta lektura, aczkolwiek ma prawo spodobać się osobom powiązanym z kolokwialnie pisząc wodą, zbiornikami wodnymi, statkami, i tak dalej. Jak dla mnie szału większego nie było.

Tytuł: "Transmigracja";
Autor(ka): Radosław Wiśniewski;
Gatunek: literatura piękna;

Ilość stron: 368;

Data premiery: 01.01.2019;

Wydawnictwo: j, Jacek Bierut;

Moja ocena: 3/10.

Czytaj więcej »

Recenzja: "To opętanie czy co?" Ewa Novak

1/27/2025

Recenzja: "To opętanie czy co?" Ewa Novak

 Literatura piękna

"To opętanie czy co?"

Ewa Novak

To Ona jest moim obiektem zainteresowań, osobą, na której widok pęka mi serce. Tak ogromnego bólu nigdy wcześniej nie doznałam. Przez ten czas dane mi było zaznać prawdziwej miłości, która niczego ode mnie nie żądała, nie wymagała, nie oczekiwała. Po prostu, mimo wszystko była. To było takie piękne, nieskazitelne uczucie nastawione na dawanie. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie przeżyłam. Nie jestem nauczona w taki sposób kochać. Zawsze była to loteria, kto obdarowuje, a kto otrzymuje. Teraz jest inaczej. Wiem, że mam w sobie skumulowane, nieprzebrane ogromne zasoby tego uczucia. Miłości, w której chcę nie tylko brać, ale i dawać.

Czy wiedziałeś o tym, że w 2021 roku miała miejsce premiera książki Ewy Novak? Ukazała się dzięki nakładowi Warszawskiej Firmy Wydawniczej (Wydawnictwa WFW), a jej tytuł to: “To opętanie czy co?”.

WFW, czyli Warszawska Firma Wydawnicza powstała w 2008 roku. Ich celem jest łączenie różnych funkcji powiązanych z rynkiem wydawniczym, w tym drukarskim. Firma daje możliwość wydania własnej twórczości w bardzo niskim budżecie. Są członkami Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. O WFW można było przeczytać w między innymi: „Newsweeku”, „Kulturze Liberalnej”, czy „Dzienniku”.

Człowiek czasem nie potrafi zrozumieć sam siebie, a co dopiero innych. Psychika każdego z nas to nic innego, jak składowa wielu otchłani. W momencie, gdy poruszy się którąkolwiek z nich, może budzić ona jedynie przerażenie. Im wrażliwsza jednostka, tym bardziej skomplikowany jej umysł, tym mocniej odczuwa wszelkie bodźce. Zatem czy da się zrozumieć tak naprawdę drugiego człowieka? Okazuje się, że tak. Jednak jest to długi i niekiedy skomplikowany proces przepełniony wzlotami i upadkami, a więc też niewolny od bólu, cierpienia, samotności. Ewa Novak w swojej twórczości “To opętanie czy co” dotyka powyższych problemów natury ludzkiej.

Dziennik Ewy Novak nie jest zdecydowanie dziełem optymistycznym. Ukazuje gorzką prawdę o człowieku, który jest tak zapatrzony w siebie i swoje dobro, że niewiele więcej widzi poza czubkiem własnego nosa.

To dzieło, przy którym prawdopodobnie żaden czytelnik nie będzie w stanie przejść obojętnie. Zmusza do refleksji, motywuje do działania, promuje empatię.

Historia jest bardzo dynamiczna, zaskakuje na każdym kroku, wydarzenia w niej zmieniają się, jak obrazy w kalejdoskopie. Została poprowadzona w formie dziennika osobistego, podzielona na krótkie epizody, te natomiast oznaczono dniami tygodnia.

Do jej opisania użyto narracji pierwszoosobowej, w której autorka - jako matka relacjonuje zmagania z postępującą chorobą psychiczną swojego dziecka. Napisana piórem, które może i nie należy do najlżejszych, jednak zważywszy na tematykę książki, czyta się je zadziwiająco dobrze, lekko i szybko. Sama treść dzięki swojemu mocnemu przekazowi pozostaje na długo w pamięci.

Postaciami są ludzie z krwi i kości. Są tak realni, że ma się wrażenie, że żyją gdzieś wśród nas, są tuż obok. Borykają się z różnymi traumami, chorobami psychicznymi. Ich psychika została nakreślona po mistrzowsku, aż kipi z niej emocjami, które przelewają się bezpośrednio na czytelnika.

Podsumowując: “To opętanie czy co” autorstwa Ewy Novak, to mocny, mroczny, trzymający w napięciu dziennik matki, która pogrążona w niewiedzy, usilnie próbuje pomóc własnemu dziecku w postępującej chorobie psychicznej. Jest to wzruszająca, dająca do myślenia, zagrzewająca do działania twórczość, obok której ciężko przejść obojętnie. Lektura obowiązkowa dla każdego. Polecam.

Tytuł: "To opętanie czy co?";
Autorka: Ewa Novak;
Gatunek: literatura piękna;

Ilość stron: 96;

Data premiery: 2021 r.;

Wydawnictwo: WFW;

Moja ocena: 8/10.

Czytaj więcej »

Recenzja: "To miał być tylko sen" Małgorzata Kurek

12/03/2024

Recenzja: "To miał być tylko sen" Małgorzata Kurek

 Literatura piękna

"To miał być tylko sen"

Małgorzata Kurek

Ziemia zaczęła przybierać brunatny kolor krwi, której wszędzie było pełno, a najwięcej na rękach. Tymczasem mężczyzna z bronią niespiesznie zaczął się oddalać. Nie miała pojęcia, czy ta scena była jedynie wytworem jej wyobraźni, a może działa się naprawdę. Postanowiła zawołać go, lecz on nie nie chciał się zatrzymać. Kiedy w końcu odwrócił się, w jego oczach było widać smutek i zawód. Chwilę później już go nie było. Zniknął. Trochę niżej zaplątana w chaszcze kobieta była cała umazana krwią. Nie żyła. Nie mogła już niczego zrobić, a jednak ciągle patrzyła tym okropnym, przepełnionym wyższością i pogardą wzrokiem. Przerażona zakryła ją liśćmi, a następnie zaczęła uciekać. Nie wiedziała jednak, że jej koszmar dopiero się zaczął.

14 marca 2024 roku, nakładem Wydawnictwa AlterNatywne ukazała się klimatyczna historia lunatykującej młodej kobiety. Poznaj “To miał być tylko sen” autorstwa Małgorzaty Kurek.

Wydawnictwo AlterNatywne swoją siedzibę posiada w Poznaniu. Kierują się stwierdzeniem „mniej oznacza lepiej” - mniej wydanych pozycji, to szersze pole promocji oraz reklamy dla każdej twórczości po etapie selekcji, co oznacza też wyższą jakość edytorską.

Ernestyna jest żądną wrażeń, piękną, buntowniczą dziewczyną, o której ciężko zapomnieć, bowiem oprócz uroku osobistego Ernestyna cierpi na zaburzenia snu - czasem jawa zaciera jej się niebezpiecznie z urojeniem i zaczyna lunatykować. Na tę dolegliwość nie pomaga jej nic, nawet magiczne mikstury, które można kupić na targu rozmaitości w Alei Cienia. Aż w końcu podczas jednego ze swoich koszmarów sennych dopuszcza się okropnego czynu, za który ktoś przepłacił życiem, a za który ona sama trafia do szpitala psychiatrycznego. To tam mieli wyleczyć jej nienormatywne senne zachowania. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że to właśnie tu przeżyje swój największy horror. Czy uda ją się wybudzić?

“To miał być tylko sen” autorstwa Małgorzaty Kurek, to króciutka (licząca sto stron) powieść, w której motywem przewodnim jest psychika. Pierwsze i najważniejsze skrzypce gra w niej dziewczyna zmagająca się z somnambulizmem, czyli z lunatykowaniem, które jest niczym innym jak cyklicznym zaburzeniem snu, który w znacznej mierze oddziałuje na rzeczywistość. Objawia się np. chodzeniem, jedzeniem podczas snu.

Lektura została podzielona na bardzo, ale to bardzo króciutkie, jednak stosunkowo wartkie, z reguły trzymające w napięciu coś a’la rozdziały. Do ich prowadzenia użyto narracji trzecioosobowej, która daje obszerniejszy ogląd na bieżącą sytuację. Autorka podjęła próbę urozmaicenia fabuły wielowątkowością. Jednak nie uważam, żeby przy tak krótkich epizodach, które nie liczą zazwyczaj nawet jednej strony, był to korzystny zabieg. W moim mniemaniu wprowadził on tylko niepotrzebne zamieszanie i utrudnił odbiór tekstu.

Książka została napisana prostym, zrozumiałym dla każdego językiem. Zaprezentowany styl pisania jest niezwykle lekki i mimo kilku wcześniejszych niedogodności książkę czyta się naprawdę dobrze. Niestety fabuła jest jakich wiele, powiela utarte już schematy i tym samym nie zapada w pamięci na długo. Niemniej przeżywanie przygód z Ernestyną (główną bohaterką) było i tak ciekawym, na swój sposób innym doświadczeniem. W końcu nie na co dzień ma się do czynienia ze zbrodnią dokonaną w śnie.

Postaciami są prawdziwi, namacalni ludzie. Praktycznie nic o nich nie wiadomo pod względem wyglądu, Pani Małgorzata postawiła w tym aspekcie na absolutny minimum. Zdecydowanie większą uwagę skupia na psychice, charakterze, tutaj czytelnik ma pełen wachlarz różnorodnych zachowań, przemyśleń, emocji. Od skrajności w skrajność. Bez dwóch zdań są to jednostki z bagażami doświadczeń, z którymi przy odrobinie wzmożonej empatii da się nawiązać nić porozumienia.

Podsumowując: “To miał być tylko sen” Małgorzaty Kurek, to poruszająca powieść piękna o nierównej, chciałoby się powiedzieć skazanej na porażkę walce o lepsze jutro. To historia, która swoim tragizmem przenika na wskroś czytelnika, przenosi go w świat koszmarów sennych, ale nie tylko. To również lektura, która motywuje do walki o własne dobro, ukazuje, że po burzy zawsze wychodzi słońce, oraz że nigdy przenigdy nie można się poddawać. Zdecydowanie polecam.

Tytuł: "To miał być tylko sen";
Autorka: Małgorzata Kurek;
Gatunek: literatura piękna;

Ilość stron: 100;

Data premiery: 14.03.2024 r.;

Wydawnictwo: AlterNatywne;

Moja ocena: 7/10.

Czytaj więcej »

Recenzja patronacka: "DetokSS" Dariusz Grochal

6/30/2024

Recenzja patronacka: "DetokSS" Dariusz Grochal

 Literatura piękna

"DetokSS"

Dariusz Grochal

DetokSS

Mimo iż w pomieszczeniu, w którym teraz przebywał, było przyjemnie chłodno, on czuł na swoim ciele zimne poty. Bolało go serce, a jego ciało coraz bardziej napinało się do granic wytrzymałości, powodując tym obezwładniający ból. Oddychał szybko i głęboko. Starał się resztkami sił uspokoić swoje ciało, dlatego też usiadł na krześle, założył nogę na nogę i wziął ręce pod pachy. W takiej pozycji czekał, aż głód narkotykowy opuści go na zawsze.

Czy słyszałeś już o najnowszej literaturze pięknej Dariusza Grochala? Jej tytuł to “DetokSS”. Twórczość ukazała się 1 grudnia 2023 roku nakładem Wydawnictwa AlterNatywne.

Wydawnictwo AlterNatywne swoją siedzibę posiada w Poznaniu. Kierują się stwierdzeniem „mniej oznacza lepiej” - mniej wydanych pozycji, to szersze pole promocji oraz reklamy dla każdej twórczości po etapie selekcji, co oznacza też wyższą jakość edytorską.

Były komandos Olgierd Obol walczy ze swoimi traumami, demonami przeszłości uśmierzające ból przeróżnymi używkami zaczynając od alkoholu, a kończąc na narkotykach. Po licznych, nieudanych próbach wyjścia z nałogu, postanawia udać się na prywatne leczenie do ośrodka leczenia uzależnień POLANA. Tam też poznaje piękną i nieco kontrowersyjną panią psycholog Kamilę Olech-Nikoś. Ostatecznie nawet kobieta nie jest w stanie przekonać mężczyznę, aby ten kontynuował terapię, w konsekwencji czego Olgierd ucieka.

Jednak Ci dwoje niebawem spotkają się ponownie. Wkrótce Obol pod wpływem środków psychoaktywnych traci kontakt z rzeczywistością. To sprawia też, że szuka ponownie kontaktu do swojej byłej psychoterapeutki, która zgadza się mu pomóc ponownie. Ich nowe zasady współpracy różnią się znacząco od tych ustalonych w ośrodku leczenia uzależnień, obecne metody są niecodzienne.

Jaki wpływ na współczesność ma historia niemieckich mieszkańców sprzed lat?
Co symbolizują senne mary komandosa?
Co wydarzyło się w domku na odludziu?
Jaką rolę w życiu Olgierda odgrywa stara znachorka?

“DetokSS” Dariusza Grochala, to nie tylko powieść o uzależnieniu od środków psychoaktywnych; to także historia owiana tajemnicą, w której trudno odgadnąć, co jest rzeczywistością, a co tylko snem. To twórczość, w której legendy stają się namacalne w teraźniejszości.

Dariusz Grochal stworzył niesamowicie wciągającą powieść wielowątkową o kontrowersyjnym tytule, która z pewnością zostanie w pamięci czytelnika na długo. Historia ta składa się z połączenia czasów przeszłych, kiedy to ziemie opisywane w powieści zajmowali Niemcy i teraźniejszych, kiedy prawie wszystko jest inne, niż było. Pozostały tylko, albo aż demony przeszłości.

Lektura podzielona została na krótkie, dynamiczne, przepełnione nagłymi zwrotami akcji rozdziały, które potrafią pobudzić wyobraźnię. Do opisywania przygód użyto narracji trzecioosobowej oraz lekkiego pióra bez trudnej terminologii, które czyta się nadzwyczaj dobrze i ze sporym zainteresowaniem.

Postaciami są barwni ludzie z krwi i kości, każdy z nich jest inny, każdy posiada jakiś bagaż doświadczeń, traumy, chwile, które chciałby zapomnieć, wspomnienia z którymi mierzy się po dzień dzisiejszy. Razem mimo odmienności tworzą jedną zgraną ekipę, z którą chce się przeżywać przygody.

Podsumowując: To moje pierwsze spotkanie z twórczością Dariusza Grochala. Sądzę, że udane. “DetokSS” jest niezwykle wciągającą, wielowątkową powieścią, w której tajemnica jest tak gęsta, że można ją kroić nożem. Sama w sobie fabuła potrafi nieźle zaskoczyć swoją nieoczywistością. Widać, że autor poświęcił tej książce wiele swojego czasu, ponieważ jak już zagłębimy się tekst, to rzuca się w oczy, iż twórczość jest dopracowana, a wszystko to dzięki jej opisom. Na uwagę zasługuje także zadowalająca wartkość, która utrzymuje się aż do końca oraz nieszablonowi bohaterowie. Polecam.

Tytuł: "DetokSS";

Autor: Dariusz Grochal;

Gatunek: literatura piękna;

Ilość stron: 247;

Data premiery: 01.12.2023r.;

Wydawnictwo: AlterNatywne;

Moja ocena: 9/10.

Czytaj więcej »

Recenzja: "Uznanie" W. & W. Gregory

11/05/2023

Recenzja: "Uznanie" W. & W. Gregory

 Literatura piękna

"Uznanie"

W. & W. Gregory

“Wtedy pierwszy raz pomyślałem o tobie, że nie możesz być moim synem.”

Przypominam sobie czasy, kiedy to pojawiłeś się na tym świecie. Już wtedy wiedziałem, że nie podobasz mi się, że nie jesteś taki, jakbym chciał, żebyś był. Uczucie to kiełkowało, aż eksplodowało po śmierci Twojej mamy, wtedy już miałem w pełni pewność, że odkąd pamiętam między nami nie działo się dobrze. Wszystko w Tobie mnie irytowało. Byłeś za wolny, za gruby, za dużo się uśmiechałeś, za długo spałeś, za słabe oceny miałeś, zbyt leniwy byłeś. Nie widziałem w Tobie żadnych pozytywów. Teraz wiem, że jest już za późno, bo Ciebie nie ma, ale chciałem Cię przeprosić za to, że Twoja wina tworzyła się w mojej głowie bez mojej wiedzy…

8 sierpnia, nakładem Wydawnictwa Opener ukazała się powieść z gatunku literatura obyczajowa. Jej tytuł to “Uznanie”, została napisana przez W. & W. Gregory.

W. & W. Gregory jest człowiekiem o podwójnym obliczu - humanistycznym i ścisłym. Ukończył Wydział Inżynierii Lądowej na Politechnice Krakowskiej oraz Scenopisarstwo w AMA Film School w Krakowie. W wolnym czasie zabiera się za przyrządzanie przeróżnych potraw, poznawanie nowych smaków, jak i kultur. Jest przeciwnikiem hipokryzji, kombinatorstwa czy mówienia, żeby tylko mówić. Interesuje się człowiekiem i to właśnie o nim pisze.

Jan Sikora jakiś czas temu pochował żonę, teraz trudzi się w szkoleniu przyszłych judoków oraz w pojedynkę wychowuje swojego nastoletniego syna, z którym ma bardzo napięte relacje, bowiem chłopakowi bardzo dużo brakuje do ideału wykreowanego przez ojca. Sikora sprawdza się idealnie w roli nauczyciela, gorzej idzie mu w roli ojca, gdzie ponosi porażkę za porażką. Pewnego razu, całkiem przypadkiem poznaje Karolinę, która uwielbia dzieci. Czy Janowi uda mu się odbudować pozytywną relację z synem i skraść tym serce kobiety?

“Uznanie” to powieść bazująca na skomplikowanych relacjach międzyludzkich, a konkretniej między ojcem, a synem. Nie może zabraknąć również subtelnych elementów miłosnych, które nieśmiało dopiero z czasem zaczynają się pojawiać.

Lektura zaskakuje już od pierwszych stron ogromną wiedzą na temat judo. Widać, że autor uwielbia ten sport, przez co cały czas o nim wspomina, opisuje ćwiczenia, techniki. Na krótką chwilę ten zabieg jest ciekawy, jednak z czasem staje się nużący. Pasja pasją, ale trochę za dużo jej było, zrobił się przesyt.

Dlatego też czytając książkę początkowo nawet mnie wciągnęła, ale potem stała się bardzo schematyczna, jakby pisarz powielał ten sam wątek. Cały zapał wtedy umarł, no bo ile można czytać o tym samym. Dopiero później pojawiła się mała odskocznia w postaci wątków rodem z romansu, wtedy było ciut lepiej.

Powieść jest wielowątkowa, podzielona na narrację ojca i syna. Fabuła w niej rozwija się bardzo powoli, ale pojawiają się nagłe zwroty, które są odskocznią od wprowadzonej rutyny. Poprowadzona w narracji pierwszoosobowej, to jakby czytelnik był właśnie tym ojcem, czy synem i mówił do drugiej osoby. Ten zabieg był jak najbardziej na plus, napiszę więcej - spodobała mi się ta forma przekazu.

Jeśli dodać do tego umiarkowanie lekkie, niekiedy żartobliwe pióro, na ogół brak skomplikowanych terminów, z wyjątkiem tych ściśle powiązanych z judo, to dostałam przystępną powieść, która jak się rozkręci, to jest znośna.

Idąc dalej… Pojawia się ograniczona ilość postaci, jest ona wręcz minimalistyczna, ale to w zupełności wystarczyło, żeby je bardzo dobrze nakreślić pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Są tak bardzo różni, uzewnętrzniają przeróżne emocje, posiadają skomplikowane charaktery… Jednak ciężko mi było nawiązać z kimkolwiek nić porozumienia. Miałam wrażenie, że wpadałam ze skrajności w skrajność, co w sumie też nie jest niczym dobrym.

Podsumowując: “Uznanie” autorstwa W. & W. Gregory to skomplikowana, ale dająca do myślenia powieść. Nie jest ona zbyt dynamiczna, ale też i niebanalna. Autor przedstawia swoją pasję od podszewki, którą jest judo, porusza także temat skomplikowanych relacji międzyludzkich. Dodaje do tego lekkie pióro i kilku równie trudnych pod względem charakteru, na ogół skrajnych postaci i oto kreuje się powieść, którą można przeczytać.

Tytuł: "Uznanie";

Autor: W. & W. Gregory;

Gatunek: literatura piękna;

Ilość stron: 236;

Data premiery: 08.08.2023 r.;

Wydawnictwo: Opener;

Moja ocena: 5/10.

Czytaj więcej »

Zapowiedź patronacka: "DetokSS" Dariusz Grochal

11/04/2023

Zapowiedź patronacka: "DetokSS" Dariusz Grochal

 Literatura piękna/ Literatura obyczajowa/ Fantastyka

"DetokSS"

Dariusz Grochal

1 grudnia nakładem Wydawnictwa AlterNatywne ukaże się powieść łącząca w sobie wiele gatunków, takich jak: literatura piękna, literatura obyczajowa, elementy fantastyki. Jej tytuł to: "DetokSS", autorem jest Dariusz Grochal.

Opis książki:

" Olgierd Obol, były komandos, walczy ze swoimi lękami, uśmierzając ból alkoholem i

narkotykami. Po wielu nieudanych próbach wyjścia z nałogu trafia do prywatnego ośrodka

leczenia uzależnień POLANA, gdzie spotyka wyjątkowo atrakcyjną, a przede wszystkim

kontrowersyjną panią psycholog Kamilę Olech-Nikoś. Jednak nawet ona nie jest w stanie

przekonać mężczyzny, by poddał się rygorowi i kontynuował terapię. Obol ucieka.

To jednak nie koniec współpracy tych dwojga. Kiedy Olgierdowi urywa się film po zmieszaniu

środków psychoaktywnych, wraca pod skrzydła pani psycholog, jednak na zupełnie innych niż w

ośrodku zasadach. Metody, które stosuje Olech-Nikoś są niecodzienne.

Co wydarzy się w domku na odludziu? Co symbolizują wilkołaki w koszmarnych snach

Olgierda? Czy stara wiejska znachorka jest w stanie pomóc w uleczeniu duszy byłego

wojskowego? I co najważniejsze - jaki wpływ na współczesność ma historia niemieckich

mieszkańców, którzy po wojnie musieli opuścić swe włości?

DetokSS to opowieść nie tylko o walce z uzależnieniem, ale pełna tajemnic historia, w których

sen miesza się z jawą, a dawne, niemal zapomniane legendy odżywają. "

Tytuł: "DetokSS";
Autor: Dariusz Grochal;
Gatunek: literatura piękna, literatura obyczajowa, fantastyka;

Ilość stron: 247;

Data premiery: 01.12.2023 r.;

Wydawnictwo: AlterNatywne.

Czytaj więcej »

Recenzja: "Sumienie" Danuta Kujawińska

4/04/2023

Recenzja: "Sumienie" Danuta Kujawińska

 Literatura piękna

"Sumienie"

Danuta Kujawińska

Plan był prosty - idziemy do klubu nocnego. Kiedy weszłyśmy do lokalu, bardzo głośna muzyka nieco nas otumaniła. Zebrani, młodzi ludzie bawili się już na całego. Jedni tańczyli w rytm muzyki, inni siedzieli przy barze i pili kolorowe drinki. Po kilku kolejkach i my poszłyśmy pokazać swoje wdzięki na parkiecie. Było fantastycznie, ale nadszedł czas, aby podładować swoje baterie. Barman doskonale wiedział, czego nam potrzeba.

Znów mogę się bawić, szaleć, skakać, śpiewać, krzyczeć… do czasu, aż zaczyna mi się kręcić w głowie. Cały klub wiruje, muzyka jakby nagle ucichła. Czuję, że brakuje mi powietrza. Jest mi gorąco, pot spływa po mnie. Chcę krzyczeć, ale nie mogę wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Próbuję jak najszybciej ewakuować się, ale zamiast drogi widzę ciemność. Ciemność, która z sekundy na sekundę coraz bardziej kradnie moją świadomości. Aż w końcu nie czuję już nic. To koniec. Zemdlałam.

Czy słyszałeś już o najnowszej powieści Pani Danuty Kujawińskiej? “Sumienie” to twórczość z gatunku: literatura piękna. Swojej premiery doczekała się 16 września 2022 roku, nakładem Warszawskiej Firmy Wydawniczej.

WFW, czyli Warszawska Firma Wydawnicza powstała w 2008 roku. Ich celem jest łączenie różnych funkcji powiązanych z rynkiem wydawniczym, w tym drukarskim. Firma daje możliwość wydania własnej twórczości w bardzo niskim budżecie. Są członkami Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. O WFW można było przeczytać w między innymi: „Newsweeku”, „Kulturze Liberalnej”, czy „Dzienniku”.

Nathalie interesuje się fotografią. Mimo młodego wieku jest niezwykle utalentowana. Swoje pierwsze kroki stawia w świecie krakowskiej elity. Rozwija swoje pasje, gdy nagle poznaje przystojnego, błyskotliwego lekarza, który wpada jej w oko. Związek z mężczyzną zapędza kobietę w kozi róg. Zmusza ją do podjęcia decyzji, które są sprzeczne jej wartościom.

“Sumienie” autorstwa Pani Danuty Kujawińskiej to literatura piękna, która porusza w sobie ważne aspekty życia codziennego. Między innymi takie jak: trudną sztukę przebaczanie, uleczającą siłę miłości, czy istotę człowieczeństwa.

I to chyba na tyle, jeśli chodzi o plusy książki. Powieść zapowiadała się całkiem nieźle, ale rzeczywistość już nie była taka kolorowa, jakby chciało się, żeby była.

Już na pierwszy rzut oka widać ubogość słownictwa autorki. Pani Danuta stosuje multum prostych zdań, które często nie są ze sobą powiązane, jakby nagle przypomniała sobie o jakimś ważnym dla niej aspekcie i koniecznie musiała się nim podzielić z czytelnikiem. Tym samym wprowadza nieład i chaos, a także wywołuje irytację i znużenie.

Klimat lektury jest poważny, aczkolwiek przejawiają się w nim elementy humorystyczne. Jednak jest ich tam mało, że stanowią tylko dodatek do całości. Brakowało mi również jakichkolwiek opisów. Ograniczając je do praktycznie zera, pisarka nie pozostawiła miejsca na pracę wyobraźni.

Narracja została poprowadzona w trzeciej osobie, a sama w sobie fabuła jest bez życia, nużąca. Postaciami są ludzie, o których tak naprawdę nic nie wiadomo. Niby są, ale tak naprawdę wiedza czytelnika kończy się na tym, że są.

Podsumowując: po “Sumieniu” Pani Danuty Kujawińskiej nie spodziewałam się aż takiego wielkiego zawodu. A jednak. Książka okazała się katastrofą. Po pierwsze. Fabuła jest mało dynamiczna, bez napięcia, nie pozostaje w pamięci. Po drugie. Styl pisania autorki nie przypadł mi do gustu, jest bardzo chaotyczny, a słownictwo “sztywne”. Po trzecie. Postacie, o których nic czytelnik nie dowie się oraz ich czasem infantylne, niezrozumiałe zachowanie to również porażka. Z całym szacunkiem, ale ta książka jest odwrotnością moich preferencji. Czytanie tej “twórczości” było niczym kroczenie drogą usłaną kolcami - na swój sposób bolesne. Nie polecam.

Tytuł: "Sumienie";

Autorka: Danuta Kujawińska;

Gatunek: literatura piękna;

Ilość stron: 194;

Data premiery: 16.09.2022 r.;

Wydawnictwo: WFW;

Moja ocena: 1/10.

Czytaj więcej »

Recenzja: "Suchy Ganges" Michał Jurczyński

1/08/2023

Recenzja: "Suchy Ganges" Michał Jurczyński

 Literatura piękna

"Suchy Ganges"

Michał Jurczyński

Dziękuję Warszawskiej Firmie Wydawniczej (Wydawnictwo WFW) za możliwość zrecenzowania powieści.

Praca z piekła rodem.

Wydawało mi się, jakby każdy kolejny dzień był zawsze taki sam, jak ten dzisiejszy. Zawsze tak samo męczył, wręcz wyczerpywał do cna. Wyciskał ze mnie ostatnie krople potu, pozbawiał energii, zapału. Wszystko to skutkowało tym, że uśmiech z mojej twarzy zniknął na dobre. Mozolność, rutyna, wieczny wyścig szczurów, dostosowanie się pod innych, same zakazy i długo by jeszcze wymieniać… skutecznie zabijał we mnie zdrowego ducha. Po głębszych przemyśleniach zdałem sobie sprawę, jak beznadziejne jest moje obecne położenie… no ale przecież potrzebowałem tej pracy, przecież musiałem za coś żyć. Nie zdawałem sobie jednak sprawy, że najgorsze dopiero nadejdzie. Po TYM już nic nie będzie takie samo…

Czy słyszałeś już o powieści Pana Michała Jurczyńskiego, pod tytułem “Suchy Ganges”? Jest to książka opowiadająca o trudach społecznych, w tym tych na tle ekonomicznym. Twórczość ukazała się 18 sierpnia 2022 roku nakładem Wydawnictwa WFW.

WFW, czyli Warszawska Firma Wydawnicza powstała w 2008 roku. Ich celem jest łączenie różnych funkcji powiązanych z rynkiem wydawniczym, w tym drukarskim. Firma daje możliwość wydania własnej twórczości w bardzo niskim budżecie. Są członkami Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. O WFW można było przeczytać w między innymi: „Newsweeku”, „Kulturze Liberalnej”, czy „Dzienniku”.

Praca marzeń - czym tak naprawdę jest? Czy to tylko i wyłącznie spełnienie pragnień i oczekiwań? Nagroda za poświęcony czas na naukę? A może to jest taki cel, do którego zmierza się przez pół życia, który ma zapewnić Ci dobrobyt oraz ciekawe wyzwania zawodowe? Tym wszystkim, co napisałam wyżej z pewnością powinna być, ale co jeśli tak nie jest? Co w przypadku, gdy to, co robisz zarobkowo staje się prawdziwą udręką, koszmarem? Co jak jest sprzeczne z Twoim wewnętrznym ja, ogranicza Twój samorozwój? Ponadto wraz z pracą musisz zaakceptować szeroko pojęty nadzór, dostosować się pod innych, aż w końcu czuć jak więzień? Wtedy zaczyna się piekło.

Przekonuje się o tym główny bohater twórczości Pana Michała Jurczyńskiego, pod tytułem “Suchy Ganges”. Mężczyzna jest młody, ambitny, inteligentny, oczytany, dla którego spełnieniem (obecnych) marzeń było zatrudnić się w Firmie, która oferuje pracę w jego wyuczonym zawodzie. Początkowo - mimo wielu sprzeczności, próbuje walczyć o swoje ideały, o swoje dobro. Z czasem jednak poddaje się presji i staje się jednym z wielu, którzy mają wykonywać swoje zadania według sztywno ustalonych schematów. Zaczyna uczestniczyć w prawdziwym wyścigu szczurów, gonić za czymś nieuchwytnym, osiągać cele, które są nieosiągalne. Aż w końcu w jego głowie pojawia się pytanie, “czy warto tak żyć?”. No właśnie… Warto?

Biorę pod recenzję “Suchy Ganges” spodziewałam się: merytorycznej, nieco sztywnej, motywującej powieści, gdzie morał został umieszczony między wierszami, a sama treść jest mało dynamiczna… nic bardziej mylnego! Czytając czułam zrozumienie, ukojenie, fascynację, zaciekawienie.

Klimat książki jest na ogół mało pozytywny, ale jest w nim nutka nadziei na lepszy żywot. “Suchy Ganges” jest bardzo motywujący, lektura skłania do przyjrzeniu się własnemu życiu, do zmian. Bo jeśli nie Ty, to kto uczyni Twoje życie piękniejszym?

Napisana bardzo lekkim językiem, wartka, konkretna, realna, wręcz “namacalna”, dynamiczna, ciekawa, to tylko niektóre zalety tego nieodkrytego jeszcze przez wielu arcydzieła. Tak bardzo cieszę się, że jeden z Czytelników polecił mi tę książkę. To był strzał w dziesiątkę!

Postaciami są ludzie z krwi i kości. Tacy sami jak otaczający nas na co dzień - empatyczni, narcystyczni, przyjacielscy, złośliwi… po prostu “samo życie” przelane na papier.

Narracja została poprowadzona w pierwszej osobie. Autor nakreślił bardzo skrupulatnie emocje głównego bohatera, dlatego też czytając “Suchy Ganges” czułam się, jakbym czytała jego pamiętnik, była częścią jego świata. Coś niesamowitego!

Podsumowując: “Suchy Ganges” autorstwa Pana Michała Jurczyńskiego, to niezaprzeczalnie bardzo dobra książka, z której płynie niesamowita mądrość życiowa, którą chce się czytać, obok której nie można przejść obojętnie. Oplata szczelnie swoimi mackami, nie chce wypuścić… i słusznie, bo ta lektura powinna być obowiązkowa dla każdego. Dla przyjemności, jako remedium na gorsze momenty. ARCYDZIEŁO. Tak zaczął nowy rok, to ja rozumiem. “Suchy Ganges” ląduje na półce z moimi ulubionymi książkami. Autorze - Panie Michale Jurczyński - GRATULACJE odwagi, kawał dobrej roboty. A Wy Czytelnicy czytajcie, bo warto.

Tytuł: "Suchy Ganges";

Autor: Michał Jurczyński;

Gatunek: literatura piękna;

Ilość stron: 176;

Data premiery: 18.08.2022 r.;

Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza (WFW);

Moja ocena: 10/10.

Czytaj więcej »

Recenzja: "Ciemna dolina" Jakub Jęczewski

5/07/2022

Recenzja: "Ciemna dolina" Jakub Jęczewski

 Literatura piękna

"Ciemna dolina"

Jakub Jęczewski

Kiedy nadarzyła się tylko okazja, udało mi się wbiec do lasu. Po kilku minutach sprintu odwróciłam się, aby zobaczyć, czy nikogo za mną nie ma. Ku mojej uldze, droga za mną była pusta, natomiast to oznaczało tylko jedno, z jednej strony chwilowo jestem bezpieczna, natomiast z drugiej nie, ponieważ nie wiem, gdzie mam iść! Moim najbliżsi nawet nie mają pojęcia, gdzie się podziewam. Za to ONI doskonale wiedzą, jakie jest moje położenie. Bez problemu mnie odnajdą, gdy poczują, że coś kombinuję, a następnie… nawet nie chcę myśleć, co będzie potem, jak mnie namierzą. Obejrzałam się za siebie ponownie. Nadal nikogo nie widać… aż tu nagle ciszę przerwał złowieszczy chichot. Zdawało mi się, jakby cały las ożył, jednak nie to było najbardziej przerażające. Najgorsze było to, że miałam już wtedy pewność, że ONI mnie obserwują…

W solidnej połowie ubiegłego roku pojawiła się “Ciemna dolina” autorstwa Pana Jakuba Jęczewskiego. Jest to literatura z gatunku: powieść piękna, która ujrzała światło dzienne nakładem Warszawskiej Firmy Wydawniczej, której jednocześnie chciałam podziękować za egzemplarz recenzencki. Zapraszam Cię Czytelniku do dalszej części recenzji, gdzie postaram się nieco zaciekawić Cię książką, a także przedstawię swoje refleksje na jej temat.

WFW, czyli Warszawska Firma Wydawnicza powstała w 2008 roku. Ich celem jest łączenie różnych funkcji powiązanych z rynkiem wydawniczym, w tym drukarskim. Firma daje możliwość wydania własnej twórczości w bardzo niskim budżecie. Są członkami Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. O WFW można było przeczytać w między innymi: „Newsweeku”, „Kulturze Liberalnej”, czy „Dzienniku”.

Marta Werner jest prosperującą dziennikarką. Po jednym ze swoich udanych wywiadów, dostaje kolejne zlecenie. Tym razem ma udać się porozmawiać z pewnym biznesmenem. W miejscu, w którym umówili się na wywiad dochodzi do niespodziewanego i trudnego do wyjaśnienia przykrego incydentu. Dramaturgię sytuacji podkręca dodatkowo przebywający w barze tajemniczy mężczyzna, którego nie wiedząc czemu każdy się boi, do tego stopnia, że nikt nie chce mieć z nim żadnej styczności.

Kim jest Monster Big? Dlaczego musi być pod stałym nadzorem? Jakie tajemnice skrywa domek w środku lasu?

“Ciemna dolina” autorstwa Jakuba Jęczewskiego to powieść o zabarwieniu psychologicznym z licznymi tajemnicami. W książce pojawia się więcej pytań, niż odpowiedzi, autor stopniowo odkrywa rąbka tajemnicy przed czytelnikiem. Historia jest zawiła, długa i skomplikowana, naprawdę bardzo łatwo jest w niej się pogubić, stracić wątek. Ciężko jest odróżnić sen od rzeczywistości, czasy teraźniejsze od przeszłości, idąc dalej tym tokiem rozumowania: kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.

Historia została napisana w sposób żartobliwy, cięta riposta goni ciętą ripostę. Bez wątpienia dialogi potrafią naprawdę poprawić humor. Jednak nie na samym humorze powinna opierać się książka. Jak to się mówi: co za dużo to niezdrowo, tutaj niestety potwierdza się klasyk. Zbyt duża liczba rozmów między bohaterami sprawia, że twórczość jest przegadana. Brakowało mi choćby subtelnych opisów, przerywników, byleby skończyć rozmowę.

Fabuła jest powolna, wręcz ospała, nie zachęca do zapoznania się z dalszymi losami bohaterów. Dodatkowo nie pomaga fakt, że książka liczy blisko pięćset stron. Po pewnym czasie czytanie stało się dla mnie mało przyjemne. Wszystko dlatego, że powieść niesamowicie dłużyła mi się do takiego stopnia, że miałam jej serdecznie dość. Jednak z licznymi przerwami udało mi się dotrwać do jej końca.

Jedną z zalet lektury jest ukazanie punktu widzenia różnych osób do jednej sytuacji. Ten zabieg akurat kapitalnie wypadł na tle całokształtu. Myślę, że był on swego rodzaju wspomagaczem, który trzymał mnie przy “Ciemnej dolinie”, bez niego i bez dawki humoru powieść wyszłaby słabo, a tak to jakoś poszło.

Podsumowując: tak naprawdę po opisie spodziewałam się subtelnego mrocznego gatunku literatury, natomiast zaskoczył mnie fakt, że twórczość jest powieścią piękną. Jak to mówi się: można i tak. Na początku nawet mnie delikatnie “wzięło” na lekturę, ale później zaczęła mnie nużyć na skutek zbyt dużej ilości dialogów i powolnej fabuły, już nie wspomnę nawet o braku nagłych zwrotach akcji, czy czymś podobnym, co by nadawały charakteru książce. Nie tego spodziewałam się, jestem zniesmaczona. Niestety, ale tym razem lektury nie polecam.

Tytuł: "Ciemna dolina";

Autor: Jakub Jęczewski;

Gatunek: literatura piękna;

Data premiery: 26 sierpnia 2021 r.;

Ilość stron: 468;

Wydawnictwo: WFW (Warszawska Firma Wydawnicza);

Moja ocena: 3/10.

Czytaj więcej »